Łysienie – rodzaje – sprawdź, jakie podłoże może mieć wypadanie włosów
O łysieniu mówimy, gdy rejestrujemy więcej niż ok 100 wypadających włosów na dobę. To bardzo prosta i restrykcyjna granica do określenia dla diagnozowania. Jeśli jednak chodzi o przyczyny łysienia, jest to już rozległy temat.
Wyróżniamy następujące rodzaje łysienia:
Łysienie androgenowe
Jest najczęstszym rodzajem łysienia u mężczyzn. Powodowane jest przez nadmierną aktywność hormonów płciowych, które powodują zanik mieszków włosowych, szczególnie z przodu i na skroniach głowy. Jest dziedziczne, cierpią na nie zarówno kobiety jak i mężczyźni, choć ci ostatni o wiele częściej, stąd inna nazwa – łysienie typu męskiego. Najbardziej charakterystycznym jego objawem jest przerzedzanie się włosów w kątach czołowych (tzw. zakola) u mężczyzn, a u kobiet w środku głowy. Wywołuje go pochodna testosteronu, dihydrotestosteron, który atakując mieszki włosowe, osłabia rosnące włosy i w efekcie doprowadza do ich wypadnięcia. Inne przyczyny łysienia androgenowego to nieodpowiednia dieta, stres, palenie papierosów i nadmiar tłuszczów nasyconych w diecie. W zaawansowanych przypadkach może dojść nawet do kompletnego utraty włosów na pewnych obszarach głowy.
Jak rozpoczyna się łysienie androgenowe?
Może być także widoczne zwiększone wypadanie włosów przy czesaniu, myciu lub suszeniu. Włosy mogą stawać się cieńsze i krótsze. W związku z tym na głowie pojawiają się obszary łysienia, które stopniowo się powiększają.
W jakim wieku najczęściej występuje łysienie androgenowe?
Łysienie androgenowe najczęściej zaczyna się występować u mężczyzn między 20. a 30. rokiem życia. Jednakże może również pojawić się w późniejszym wieku i dotyczyć także kobiet, zwłaszcza po menopauzie. Dlaczego łysienie androgenowe pojawia się u kobiet w okresie po menopauzie?
Wynika to z naturalnych zmian hormonalnych, jakie zachodzą w organizmie w tym czasie. Po menopauzie produkcja żeńskich hormonów, takich jak estrogen i progesteron, maleje, co powoduje wzrost stężenia hormonów męskich, zwanych androgenami. Zwiększone stężenie androgenów może przyczynić się do miniaturyzacji mieszków włosowych i prowadzić do łysienia u kobiet.
Inne czynniki mogą również przyczynić się do wystąpienia łysienia androgenowego u kobiet po menopauzie, takie jak genetyczne predyspozycje, stres, zaburzenia hormonalne czy choroby układu endokrynnego.
Jak leczy się łysienie androgenowe?
Blokowanie dihydrotestosteronu może pomóc w zapobieganiu dalszemu łysieniu, dlatego istnieją specjalne preparaty dopasowane do potrzeb osób z tym problemem. W niektórych przypadkach stosuje się również leczenie farmakologiczne lub zabiegi chirurgiczne, takie jak przeszczepy włosów. Jeśli zauważysz objawy łysienia androgenowego u siebie, warto jak najszybciej skonsultować się z dermatologiem lub z trychologiem Siedlce, który dobierze odpowiednie leczenie dostosowane do Twoich indywidualnych potrzeb. Wczesne rozpoczęcie terapii może pomóc zahamować proces łysienia i zapobiec nawrotom. Jednak pamiętaj, że łysienie androgenowe jest chorobą przewlekłą i wymaga regularnej opieki lekarskiej oraz stosowania się do zaleceń specjalistów.
Łysienie plackowate
Łysienie plackowate, zwane także łysieniem plackowym, jest jedną z najczęstszych form łysienia u mężczyzn i kobiet. Jest to rodzaj łysienia spowodowanego autoimmunologicznym zapaleniem skóry głowy, które prowadzi do utraty włosów w określonych obszarach na skórze głowy. Objawia się występowaniem owalnych lub okrągłych placków łysienia, które mogą stopniowo powiększać się i łączyć. Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane, ale zbiorowe czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe mogą odgrywać rolę w jego powstawaniu. Niektóre badania sugerują również związek między stresem, paleniem papierosów, stresem oraz infekcjami bakteryjnymi lub wirusowymi a wystąpieniem łysienia plackowatego. Jednak dokładne mechanizmy i zależności między tymi czynnikami a chorobą nie są do końca poznane. Istnieją różne metody leczenia łysienia plackowatego, takie jak leki, terapia światłem, lub przeszczep włosów. Istnieje kilka form łysienia plackowatego:
- Łysienie plackowate ograniczone (alopecia areata) – charakteryzuje się występowaniem jednego lub kilku okrągłych lub owalnych łysych placków na skórze głowy lub innych obszarach ciała.
- Łysienie plackowate uniwersalne – objawia się utratą włosów na całym ciele, również na brwiach, rzęsach i włosach na ciele.
- Łysienie plackowate całkowite – prowadzi do całkowitej utraty włosów na skórze głowy i ciele.
- Łysienie plackowate odwrócone – charakteryzuje się brakiem włosów na wierzchołku głowy, ale z zachowanymi bokami oraz tylną częścią głowy.
- Łysienie plackowate podobne do łysienia androgenowego – występuje u kobiet i może manifestować się jako przerzedzanie się włosów na skórze głowy
Jak leczy się łysienie plackowate?
Leczenie łysienia plackowatego zależy od stopnia zaawansowania choroby i indywidualnych cech pacjenta. Oto kilka metod leczenia, które są często stosowane:
- Leki przeciwzapalne – leki przeciwzapalne mogą pomóc zmniejszyć zapalenie skóry i zahamować postęp choroby. Może to być leczenie miejscowe (np. kremy, maści) lub doustne (np. glikokortykosteroidy).
- Leki immunosupresyjne – leki immunosupresyjne mogą być stosowane w celu zmniejszenia aktywności układu immunologicznego i zapobieżenia atakom na włosy. Przykłady leków to cyklosporyna, metotreksat, czy też inhibitory kinazy Janus (JAK).
- Fototerapia – leczenie światłem UV lub terapia laserowa mogą pomóc zmniejszyć zapalenie skóry i pobudzić wzrost włosów.
- Terapie biologiczne – nowoczesne leki biologiczne mogą zmniejszyć reakcję zapalną skóry i zmniejszyć łysienie plackowate.
- Terapie laserowe – lasery o różnych długościach fali mogą być stosowane do stymulacji wzrostu włosów i redukcji stanu zapalnego.
Oprócz leczenia farmakologicznego, istnieją również inne opcje, takie jak przeszczepy włosów, czy terapie skóry głowy. Ważne jest, aby skonsultować się z dermatologiem w celu ustalenia odpowiedniego planu leczenia dla konkretnego przypadku łysienia plackowatego.
Łysienie plackowate może pojawić się w każdym wieku, ale najczęściej zaczyna się między 20 a 40 rokiem życia. Może wystąpić zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, choć częściej dotyka mężczyzn. Może rozwijać się stopniowo i postępować przez wiele lat.
Łysienie bliznowaciejące
Łysienie bliznowaciejące, znane także jako łysienie bliznowaciejące centralne, jest rodzajem łysienia spowodowanego uszkodzeniem mieszka włosowego i zastąpieniem go blizną. Objawia się ono utratą włosów na dotkniętym obszarze skóry głowy oraz występowaniem blizn i bliznowatych plam. W przypadku łysienia bliznowaciejącego nie ma możliwości odrostu włosów na obszarze dotkniętym blizną.
Charakterystyczne cechy łysienia bliznowaciejącego to:
- Gładka, pozbawiona włosów skóra głowy
- Obecność blizn na skórze głowy
- Brak możliwości odrostu włosów na obszarze dotkniętym blizną
- Może występować łysienie w innych miejscach ciała, gdzie występują blizny
Łysienie bliznowaciejące może być spowodowane uszkodzeniem mieszka włosowego przez np. stan zapalny, oparzenia lub choroby skóry. Jest to trudne do leczenia forma łysienia, dlatego warto skonsultować się z dermatologiem w celu diagnozy i odpowiedniego leczenia.
Łysienie trakcyjne
Łysienie trakcyjne jest rodzajem łysienia, które jest spowodowane nadmiernym napięciem lub ciągłym ścieraniem włosów, co prowadzi do stopniowego cofania się linii włosów na skroniach i czołowych obszarach głowy. Może to być spowodowane noszeniem zbyt ciasnych fryzur, stosowaniem nadmiernego napięcia podczas czesania lub uczesania włosów lub noszeniem ciągłych fryzur, takich jak koki czy warkocze.
Łysienie trakcyjne jest zazwyczaj odwracalne, jeśli zostanie zidentyfikowane i zaniechane działania, które powodują nadmierne napięcie na włosach. W niektórych przypadkach może być konieczne leczenie farmakologiczne lub zabiegi medyczne, aby zahamować proces łysienia trakcyjnego.
Łysienie telogenowe
Łysienie telogenowe to rodzaj utraty włosów spowodowany gwałtownym stresem, chorobami, zaburzeniami hormonalnymi, nieodpowiednią dietą, zmianami środowiskowymi lub stosowaniem niektórych leków. W tym rodzaju łysienia włosy przechodzą z fazy wzrostu w fazę spoczynku (telogenu) z większym stopniem intensywności niż zazwyczaj, co prowadzi do ich wypadania. Łysienie telogenowe jest zwykle odwracalne, ale może trwać kilka miesięcy zanim włosy zaczną ponownie rosnąć.